جبران ناپذیری نبودنت: چرا هیچ چیز جای خالی تو را پر نمیکند؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که «نبود» یک شخص خاص، مسیرهای دوپامین را در مغز به شکلی بازنویسی میکند که هر نوع پاداش دیگر (حتی موفقیتهای بزرگ) به اندازه ۴۰٪ کمتر احساس لذت ایجاد میکند. این پدیده «نقص جبران عاطفی» نام دارد. آیا تا به حال دقت کردهاید که چرا بعضی فقدانها را ساعتها، ولی بعضی دیگر را سالها با خود حمل میکنیم؟
راهکار:
این سؤال بلاغی ریشه در نظریه «زیانگریزی» در روانشناسی دارد: مغز ما فقدان را دو برابر قویتر از دستاورد حس میکند. برای رهایی، پیشنهاد میکنم یک لیست از «جایگزینهای ناقص» بنویسی و ببینی کدامشان در عمل نزدیکترین حس را به حضور او دارند – حتی یک پیادهروی در همان مکانهای مشترک.