جاودانگی در نوشتن

من می‌نویسم، تو بخوان؛ من می‌میرم یا می‌مانم؟:

در فیزیک کوانتوم، ذره تا لحظه مشاهده در برهم‌نهی از حالات وجود دارد. شعر تو نیز با «من می...» ناتمام، همچون یک تابع موج در برهم‌نهی «می‌میرم» و «می‌مانم» است. این خواننده است که با خوانش خود سرنوشت شاعر را اندازه‌گیری می‌کند. آیا هر بار که می‌خوانی، نویسنده را می‌کشی یا زنده می‌کنی؟

راهکار:

برای تکمیل این شعر، می‌توانی دو نسخه متفاوت از آن بنویسی: یکی که با «می‌میرم» تمام می‌شود و یکی با «می‌مانم»؛ و از مخاطبان بخواهی که با خواندن هرکدام، سرنوشت شاعر را تعیین کنند.