عشق و گرانی؛ چرا عشق واقعی همیشه هزینه دارد؟:
در زیستشناسی فرگشتی به این میگویند «سیگنالدهی پرهزینه»: ادعاهایی که جعلیاند ارزاناند؛ عشق واقعی مثل دم طاووس است که فقط موجود قوی میتواند هزینهاش را بدهد. مغز ما هنگام عشق، همان مسیر دوپامینیِ پاداش مالی را فعال میکند؛ پس «گرونی» فقط استعاره نیست، عشق واقعاً در مدار اقتصادی مغز کدگذاری میشود. پس این جمله یعنی عشق، سرمایهگذاری روی چیز کمیاب است؛ نه خرید یک کالای تکراری. آیا ما عاشقِ ارزشش هستیم یا قیمتش؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهای دیگر دید: هر چیزی که ارزش واقعی دارد، بهایی دارد و عشق هم از این قاعده مستثنا نیست. اگر «گرانی» را نشانهی کمیابی و اصالت بدانیم، این جمله از یک واقعیت تلخ به یک انتخاب آگاهانه تبدیل میشود.