آدمها مثل دفترچه تلفن قدیمی: اسمهای نگرفته ماندگارترین:
اثر زیگارنیک میگوید ذهن انسان کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپارد. این یعنی تماسهایی که هرگز گرفته نشدند دقیقاً به خاطر ناقص ماندنشان در حافظه حک میشوند. حتی نورونهای مغز هم برای مسیرهای فعالنشده، جانسختتر از بقیه میجنگند. سوال اینجاست: آیا این ماندگاری حسرتبار، مکانیزم تکاملی برای ترغیب ما به ریسکپذیری است؟
راهکار:
این استعاره زیبا را میتوان از زاویهای دیگر نگاه کرد: شاید ماندگاری آن اسمها نه از سر حسرت، بلکه نشانه قدرت انتخاب ماست – ما آگاهانه تصمیم گرفتیم که زنگ نزنیم. هر اسم نازده، یک اولویت باطنی را فاش میکند.