حسرت دیرهنگام؛ چرا زندگی را دیر میفهمیم؟:
مغز انسان پس از ۲۵ سالگی رشد قشر پیشپیشانی را تکمیل میکند؛ بخشی که مسئول درک عواقب بلندمدت است. یعنی تا وقتی به بلوغ عصبی برسی، نیمی از فرصتهای زندگی را از دست دادهای. بدتر آن که پدیدهٔ «فشردهسازی زمانی» در پیری باعث میشود گذشته را طولانیتر و پربارتر از آینده حس کنی. این یعنی «دیرشدگی» یک توهم عصبی است که در پیری تشدید میشود، نه یک حقیقت مطلق. چطور میشود این تلهٔ زمانی را دور زد؟
راهکار:
این جمله اغلب به حسرت تعبیر میشود، اما میتوان آن را جور دیگری دید: شاید «دیرشدن» هشداری از سوی مغز باشد که میگوید اکنون تنها داراییات است. اگر زندگی را همین حالا جدی بگیری، اصلاً دیری در کار نخواهد بود. «دیر» فقط وقتی معنا دارد که تسلیم شده باشی.