خوشبختی که روی کمد ماند؛ چرا به خوشی نمیرسیم؟:
بر اساس پژوهشهای علوم اعصاب، انسان برای «داشتن» لذت چندانی احساس نمیکند؛ مغز موقع «انتظار کشیدن» دوپامین میریزد. به همین دلیل هر بار به خوشی میرسیم، همان لحظه قفسه بالاتر میرود و به وضعیت جدید عادت میکنیم؛ به این میگویند «تردمیل لذت». پس خوشی روی کمد ماندن تقصیر قد ما نیست؛ خود مغز این فاصله را طراحی میکند.
راهکار:
این استعاره را به یک کمیک یا ویدیوی کوتاه تبدیل کن: آدمها روی پنجه میایستند، جارو میآورند، اما خوشی همان بالا تکیه داده است. مخاطب با همین تصویر ساده، حرف عمیقتر را میفهمد.