حسرت خاطرات دوستی

دلنوشته برای دوست مهربان و هنردوست که دیگر نیست:

آغوش گرفتن باعث ترشح اکسی‌توسین می‌شود و استرس را کاهش می‌دهد. از دست دادن کسی که این هورمون را برایتان فراهم می‌کرد، مشابه علائم ترک یک ماده شیمیایی است. مغز انسان خاطرات لمسی را در آمیگدال ذخیره می‌کند، و به همین دلیل جای خالی آغوش او را حس می‌کنی. آیا تا به حال با خلق هنر، این نبود را پر کرده‌ای؟

راهکار:

دوستت عاشق هنر بود؛ شاید بتوانی این دلتنگی را به یک نقاشی، یک قطعه موسیقی، یا یک داستان کوتاه تبدیل کنی. خلق هنری، راهی برای زنده نگه داشتن روح اوست و به خودت هم کمک می‌کند این فقدان را پردازش کنی.