حسرت بازگشت تو: اگر میتوانستم دنیا را عوض کنم:
مغز ما وقتی یه نفر رو از دست میده، دقیقاً همون مدارهای عصبیای رو فعال میکنه که برای درد فیزیکی فعال میشه! به این میگن «درد اجتماعی» (Social Pain) - پژوهش دکتر نائومی آیزنبرگر از UCLA نشون داده که طرد شدن و فراق، با همون نواحی از مغز مثل قشر کمربندی قدامی پردازش میشه که برای سوختگی یا شکستگی فعال میشه. جالبه که حتی تصور برگردوندن یه نفر (همین جمله شما) یه مکانیسم دفاعیه که مغز برای کاهش این درد اون رو میسازه. سوال: به نظرتون چرا مغز ما رو اینقدر شبیه به فاجعههای واقعی غمگین میکنه؟
راهکار:
این جمله درواقع به یه پدیده روانشناختی به اسم «تفکر خلاف واقع» اشاره داره: ذهن ما مدام سناریوهایی رو میسازه که کاش میشد تغییرشون داد. اما حقیقت اینه که حتی اگه اون شخص برگرده، رابطه و شرایط قبلی دیگه تکرار نمیشه. شاید بهتر باشه بهجای بازگردوندن، روی ساختن یه نسخه جدید از خودت و رابطههات تمرکز کنی؛ چیزی که حالا میتونی با آگاهی بیشتر انجامش بدی.