حسودی کردن

به حسودی ادامه بده ولی بدون حسودی یه مریضیه:

داشتن خوشگل‌ترین رفیق دنیا:

کفشام از زندگیت گرون تره! حسودی؟:

رفیقم از کل زندگیت قشنگتره:

حسودی؟ من قصر باربی داشتم!:

حسودی؟ زیباییم سرتا پا می‌ارزه!:

تحقیقات نوروساینس نشون میده که مغز ما در مواجهه با زیبایی دوپامین ترشح می‌کنه—همون ماده‌ای که تو خوشی‌های اعتیادآور آزاد میشه. جالبه که حسادت هم از یه مدار مشابه تغذیه می‌کنه: احساس کمبود. پس شاید اونایی که حسودی می‌کنن، در واقع دارن به نداشته‌هاشون واکنش نشون می‌دن. سوالی که پیش میاد: آیا حسادت می‌تونه به موتور محرکه‌ای برای رشد تبدیل بشه یا فقط انرژی رو هدر میده؟

راهکار:

این جمله‌ی بازیگوشانه نشون‌دهنده‌ی اعتماد به نفس بالاست. یه نگاه تازه: حسادت دیگران معمولاً آینه‌ی کمبودهای خودشونه، نه ارزش واقعی تو. پس با لبخند بگذر.