حس تعلق به عشق

تیکه‌ای از وجودم: عاشقانه‌ای برای عشق زندگی:

اسکن‌های fMRI نشان می‌دهند عشق رمانتیک همان مسیرهای دوپامینی را در مغز شعله‌ور می‌کند که کوکائین فعال می‌سازد – سیستم پاداش، دیوانه‌وار روشن. و تعبیر «تکه‌ای از وجودم» فقط شاعرانه نیست؛ پژوهش‌های تصویربرداری عصبی تأیید می‌کنند که مغز ما معشوق را به‌واقع در بازنماییِ خودِ خویشتن ادغام می‌کند، انگار نورونی برای «ما» می‌سازد. آنوقت سؤال اینجاست: چرا این روشن‌شدگیِ عمیق، دردِ فقدان را تا مرزِ فروپاشیِ هویت تشدید می‌کند؟

راهکار:

از منظر روانشناسیِ دلبستگی، چنین بی‌مرزیِ عاطفی که معشوق را «تکه‌ای از وجود» می‌کند، دقیقاً همان جایی‌ست که دلبستگیِ ایمن (پناهگاهِ امن) از درهم‌آمیختگیِ کدخواری عبور می‌کند. جذابیتش این است: مرزِ بین «با تو کامل می‌شوم» و «بی تو نابود می‌شوم» کجا محو می‌شود؟