حس غروب تنها

صدای خستگی؛ همدم بی‌صدا در سکوت غروب:

سکوتِ غروب فقط نبودِ سر و صداست؛ از نظر عصب‌شناسی، کاهش ورودی‌های حسی بعد از شلوغی روز، فعالیت «شبکه حالت پیش‌فرض» مغز را افزایش می‌دهد؛ همان سیستمی که هنگام بیکاری، خاطرات، نگرانی‌ها و خستگی‌های سرکوب‌شده را بالا می‌کشد. به همین دلیل غروب‌ها احساسِ خستگی و تنهایی اوج می‌گیرد، نه اینکه خسته‌تر شده باشی؛ صدای درونی‌ات بالاخره بلندگو پیدا می‌کند.

راهکار:

این جمله درواقع تصویری از گفتگوی درونی است؛ وقتی محرکهای بیرونی قطع میشود، مغز فرصت میکند خستگیهای جمعشدهی روز را به شکل یک صدای واحد ابراز کند. میتوان آن صدا را بهجای نشانهی تنهایی، نشانهی زنده بودنِ ارتباط با خودِ عمیقتر در نظر گرفت.