غروب و دلتنگی که بیاجازه میآید:
تحقیقات نشون میده کاهش نور غروب باعث افت سروتونین و افزایش ملاتونین میشه که مستقیماً خلق رو به سمت اندوه میبره. جالبتر: همین فرایند در اجداد ما نشانه بازگشت به غار و ایمنی بود، پس ذهن ناخودآگاه احساس تنهایی رو یه جور هشدار تکاملی تفسیر میکنه. سوال: آیا این دلتنگی برای آدم خاصی هست یا فقط واکنش شیمیایی مغز به تاریک شدن آسمونه؟
راهکار:
این حس رو میشه به یه تمرین ذهنی تبدیل کرد: هر غروب، یک دقیقه به جای فرار از دلتنگی، ببین این حس چه رنگیه، چه شکلیه و کجای بدنت نشسته. بعدش یه نفس عمیق بکش و به خودت بگو: «اینم گذرا». ذهن عادت میکنه کمتر بترسه.