عشق ابدی در قلب من:
جالب است بدانید که از دید نوروساینس، عشق رمانتیک دقیقاً همان نواحی مغز را فعال میکند که اعتیاد فعال میکند: دوپامین و اکسیتوسین. این مواد شیمیایی حس وابستگی عمیق ایجاد میکنند، اما تحقیقات نشان میدهد که شدت این حس معمولاً پس از ۱۲ تا ۴۰ ماه کاهش مییابد و به عشق همراه (companionate love) تبدیل میشود. آیا «تا ابد» یک حس شیمیایی میتواند باشد یا انتخاب آگاهانه؟
راهکار:
آیا بهتر نیست به جای نگهداشتن یک حس در قلب به عنوان خاطره، لحظههای واقعی عشق را در زمان حال تجربه کنیم؟ شاید تکرار لحظهها ارزشمندتر از نگهداری خاطرهها باشد.