حس عشق

آدم‌ها فقط یکبار واقعاً عاشق می‌شن:

عشق عمیق و کمیاب ما:

از دیدگاه علوم اعصاب، عشق عمیق مانند یک اعتیاد شیمیایی عمل می‌کند: مغز دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و همان نواحی مرتبط با مواد مخدر فعال می‌شوند. کمیابی این حس شاید به تنظیمات ژنتیکی و تجربیات اولیه برمی‌گردد. آیا این حس را درگیرکننده‌تر از هر چیز دیگری می‌دانید؟

راهکار:

این جمله‌ی کوتاه می‌تواند شروع یک خاطره‌نویسی باشد: یک لحظه‌ی خاص که عمق و کمیابی عشقتان را یادآور شد را با جزئیات بنویسید. شاید همان خاطره، دیگران را به فکر فرو ببرد.

عشق بی‌پایان و زیبایی آن:

مغز انسان نمی‌تواند مفهوم 'بی‌نهایت' را مستقیم پردازش کند، اما احساس عشق بی‌پایان از فعال‌شدن همزمان مدارهای دلبستگی و پاداش در سیستم لیمبیک ایجاد می‌شود. جالب اینکه همین شبکه عصبی در تجربه‌های عرفانی هم فعال است. آیا این توهمی شیرین است یا حقیقتی فراتر از درک ما؟

راهکار:

عشق بی‌پایان در عمل یعنی هر روز نو کردن ارتباط، نه یک وعده ابدی.