نقل قول جدایی و تلخی بلاتکلیفی از آرمین زارعی:
در روانشناسی پدیدهای به اسم «اثر زایگارنیک» وجود دارد: مغز ما کارهای ناتمام را تا ۹۰٪ بهتر از کارهای تمامشده به یاد میآورد. یعنی دقیقاً همان جایی که گیر کردهای - نه ماندن کامل، نه رفتن قطعی - تبدیل میشود به یک حلقهی ذهنی بیپایان. شاید دلیل سنگینی این جمله همین باشد: «تمام شدن» از «بلاتکلیفی» راحتتر است، حتی اگر تلخ باشد. راستی، آیا تا حالا به این فکر کردهاید که چرا ذهن ما «پایان» را فراموش میکند ولی «نیمه» را رها نمیکند؟
راهکار:
این جمله بیش از آنکه یک تصمیم باشد، بازتاب پارادوکس ذهن انسان است: ماندن در بلاتکلیفی گاهی از خود جدایی هم دردناکتر است. پژوهشها نشان میدهد مغز ما «ناتمامی» را بهتر از پایان قطعی به خاطر میسپارد (اثر زایگارنیک). پس شاید بهترین کار این است که به جای «یا-یا»، به خودت اجازهی یک «خداحافظ آگاهانه» بدهی.