چرا مردم فقط بعد از مرگ از آدم خوب میگویند؟:
در روانشناسی به این «سوگیری پس از مرگ» میگویند: مغز ما برای کاهش اضطراب مرگ، تصویری ایدهآل از فرد درگذشته میسازد و نقصها را پاک میکند. پژوهشها نشان داده حتی اگر در زندگی فردِ مهمی در نظر گرفته نشود، پس از مرگ، دیگران بهطور ناخودآگاه او را «خوب» توصیف میکنند؛ این همان «مرگآگاهی» است که به مراسم بزرگداشت و سوگ شکل میدهد. رومیها هم میگفتند: دربارهٔ مردگان جز نیکی سخن مگوی. سؤال: آیا میشود همین نگاه را از قبل به زندگی آورد؟
راهکار:
این جمله را از زاویه دیگر ببین: «مردم چیزهای قشنگ دربارهات میگویند، اما لازم نیست منتظر مرگ بمانی؛ فقط باید از ترس قضاوتشان رها شوی.» همین دوراهی، تلخی جمله را به یک انگیزه تبدیل میکند.