حرفهای تلخ در دعوا؛ حقیقت یا واکنش هیجانی؟:
در روانشناسی ارتباط، پدیدهای به نام «نشت هیجانی» وجود دارد: وقتی ضربان قلب از ۱۰۰ عبور میکند، مغز وارد حالت جنگ یا گریز میشود و توانایی پردازش زبان و همدلی افت میکند. برای همین جملات در دعوا اغلب اغراقشده، گزینشی و آغشته به کورتیزولاند؛ یعنی حتی حافظه هم تحریف میشود. پژوهشهای گاتمن نشان میدهد ۶۹٪ تعارضهای زوجها درباره مسائل حلنشدنی دائمی است، نه همان کلمهای که لحظه دعوا گفته میشود. اگر کلمات دعوا «حقیقت» است، پس چرا در آرامش همان حرفها انکار میشوند؟
راهکار:
در روانشناسی ارتباط، هنگام اوج عصبانیت، قشر پیشپیشانی مغز موقتاً کند میشود و کلمات بدون فیلتر بیرون میزنند؛ یعنی آنچه در دعوا میشنوید اغلب ترکیبی از درد، ترس و خستگی است، نه تمام حقیقت. شاید واقعیت تلختر این است که آدمها در آرامش، حقیقت را مؤدبانهتر و دقیقتر میگویند.