از ته قلب دوستت داشتم و برات جنگیدم؛ یادت نره:
مغز انسان خاطراتی را که با تلاش عاطفی شدید همراهاند، مشابه وقایع آسیبزا ذخیره میکند. جنگیدن برای عشق سطح کورتیزول را بالا میبرد و این ردپای شیمیایی، لحظهها را در هیپوکامپ حک میکند. برای همین حتی همان لبخند ساده انتهای جملهات، الماسی از فراموشنشدنیهاست.
راهکار:
گاه عشق را نه با شمردن زخمهای نبرد، که با رها کردن بیسلاح آن به یاد میسپارند. شاید این لبخند پایانی، شروع اعلام آتشبس با خودت باشد.