آدمها ترسناکتر از هیولای زیر تخت:
مغز ما برای ترس از شکارچیان طبیعی تکامل یافته، نه از تهدیدهایی که لبخند میزنند؛ همین ناهماهنگی، آسیب انسانی را غیرقابلپیشبینیتر و ترسناکتر از هیولای خیالی میکند. مرز میان انسان و هیولا اغلب همان مرز میان پیشبینیپذیری و نقاب است.
راهکار:
هیولای زیر تخت فقط تا وقتی چراغ خاموش است قدرت دارد؛ آدمها هم در سکوت و فاصله ترسناکتر میشوند. نزدیکتر که میشوی، بسیاریشان خودشان از همان هیولا میترسند.