گذر عمر و شکرگزاری: وقتی غفلت از ساعت به گل تبدیل میشود:
ذهن انسان زمان را خطی میبیند، اما مغز هر لحظه را به صورت «اکنون» ثبت میکند. وقتی حواسمان نیست، دوپامین حافظه زمانی را مختل میکند و آن ساعات از دست رفته در نورونها «بلااستفاده» باقی میمانند. در واقع «گذر بیحواس» یعنی مغز داشت جای دیگر زندگی میکرد. سوال: آیا میشود با عمدی کردن بیحواسی (مثل خیره شدن به آسمان) آن لحظات را دوباره مال خود کنیم؟
راهکار:
این متن رو مثل یک یادآوری ذهنی ببین: هر بار که به ساعت نگاه میکنی، یک لحظه مکث کن و بگو «این گل است نه شکایت». به مرور ذهنت عادت میکنه به جای نق زدن، زیبایی لحظه رو ببینه.