هوا صفر درجه

هوا صفر درجه است؛ دلتنگی زمستانی و حس نبودن:

در دمای صفر، خون از اندام‌ها به سمت هستهٔ بدن منحرف می‌شود؛ مغز به‌جای پردازش هیجانات، در حالت بقا قرار می‌گیرد. همین‌جاست که افکاری مثل «کاش خودم هم نباشم» اوج می‌گیرند، چون سرما متابولیسم سروتونین را کند می‌کند و مغز، نیستی را به‌اشتباه راهی برای کاهش مصرف انرژی می‌بیند. آیا سرما واقعاً ما را فیلسوف می‌کند یا فقط گرسنهٔ نوریم؟

راهکار:

در سرمای صفر درجه، این حس که دلت نمی‌خواهد باشی، شاید تلاش بدن برای صرفه‌جویی در انرژی است، نه قضاوت نهایی دربارهٔ تو. می‌توانی آن را مثل برف بدانی: موقتی، ساکت و در حال آب شدن.