همراه بودن در روزهای آوار

تو پناه من در روزهایی که خودم آوار خودم بودم:

در روان‌شناسی فیزیولوژیک، «هم‌تنظیمی» یعنی دستگاه عصبی وقتی به دیگری امن تکیه می‌کند، پاسخ آمیگدال به تهدید را کم می‌کند و کورتیزول پایین می‌آید. پناه بودن فقط هم‌دلی نیست؛ تنظیم بیرونی سیستم عصبی است. چرا حضور امن از هزار جمله اثرگذارتر است؟

راهکار:

آوارِ درونی فقط بار نیست؛ فشاری است که تکه‌های وجودت را به هم قفل می‌کند. اگر کسی در آن روزها پناه شد، شاید معجزه نکرد؛ فقط اجازه داد بفهمی می‌توانی بدون فروپاشی کامل، فرو ریختن را تجربه کنی.