چرا کسانی که دل نمیشکنند، خودشان میشکنند؟:
پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهد وقتی فردی با همدلی بالا رنج دیگری را میبیند، همان مناطق درد فیزیکی در مغزش فعال میشود. این یعنی «نمیتوانی دل بشکنی» یک پاسخ شرطی مغزیست، نه فقط مهربانی. جالب اینکه این افراد مستعد «همدلی خستگیآور» هستند. آیا این مهربانی ذاتیست یا ترس از طرد شدن؟
راهکار:
از نگاه روانشناسی تکاملی، دلرحمی مفرط یک استراتژی بقا نیست؛ مغزت آن را با تهدید اشتباه میگیرد. شاید وقتش رسیده 'نه' گفتن را تمرین کنی، چون شکستن برخی دلها در واقع ساختن حصار امن توست.