نجات دهندهای که نجات نیافت؛ روایتی از تنهایی حامیان:
در روانشناسی به این پدیده «فرسودگی شفقت» میگویند: کسانی که مدام به دیگران گوش میدهند و حمایت میکنند، ذخایر عاطفیشان ته میکشد و خودشان آخریاند که کمک میگیرند. جالب است که مغز در بخش «قشر پیشپیشانی» هنگام همدلی مداوم، همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال میکند. آیا این «قهرمانان خاموش» در شبکههای اجتماعی هم همان نقش را دارند؟
راهکار:
این حس آشناست: هرچه بیشتر به دیگران بدهی، بیشتر از خودت خالی میشوی. شاید وقتشه یه نگاهی به «مرزهای عاطفی» بندازی؛ گاهی نجات دادن خودت از غرق شدن، اولین قدم برای نجات واقعی دیگرانه.