هم صحبت ذهنی

غریب آشنای ذهن؛ نیاز به هم‌صحبتی که فقط گوش می‌دهد:

در روان‌شناسی به این تجربه «گفتار درونی» یا مخاطب خیالی می‌گویند؛ بزرگسالان هم در تنهایی چنین تصویری می‌سازند. مغز هنگام شنیدن صدای واقعی و خیالی، الگوهای عصبی مشابهی فعال می‌کند و برای تنظیم هیجان، شنونده‌ای فرضی خلق می‌کند. این مکانیزم، درد تنهایی را کم می‌کند اما همزمان مرز میان خیال و واقعیت را نرم‌تر می‌سازد.

راهکار:

این «غریب آشنای ذهن» شاید نسخه‌ای از خود توست که بدون قضاوت گوش می‌دهد. جذاب است که او را نه یک آدم بیرونی، بلکه پناهگاه درونی‌ات ببینی؛ جایی که ذهن برای فرار از تنهایی، مخاطبی آرام می‌سازد.