هل دادن احساسی

بی تفاوتی اجتماعی و رها کردن آدم ها:

در روانشناسی اجتماعی، «پراکندگی مسئولیت» توضیح می‌دهد چرا هرچه ناظران یک حادثه بیشتر باشند، احتمال کمک کمتر می‌شود؛ آزمایش دارلی و لاتانه در ۱۹۶۸ نشان داد حضور جمع، مسئولیت را رقیق می‌کند. پس پرسش «کی گرفتتشون؟» نه فقط بی‌خیالی، بلکه خطای شناختی جمعی است. آیا شما هم اثر تماشاگر را دیده‌اید؟

راهکار:

این جمله بیشتر شبیه سپر روانی است: وقتی ترس از رها شدن داریم، پیش‌دستانه خودمان فاصله می‌سازیم تا ضربه کمتری بخوریم. هل دادن آدم‌ها گاهی نه بی‌خیالی، بلکه محافظت از خود در برابر دلبستگی است.