تلخی حقیقت‌هایی که فراموش نمی‌شوند:
مغز برای خاطرات منفی نوعی «چسب حافظه» ترشح می‌کند: آمیگدال در لحظه هیجان منفی، تثبیت حافظه در هیپوکامپ را تقویت می‌کند؛ به همین دلیل حقیقت‌های تلخ دیرتر از خاطرات خنثی فراموش می‌شوند. در آزمایش‌ها، تصاویر ناخوشایند بهتر از تصاویر خنثی به یاد می‌مانند. شاید فراموش‌نشدن تلخی، مکانیزم بقاست نه نقص حافظه. آیا تلخی حافظه محافظ است یا زندان؟
راهکار:
تلخی بعضی حقیقت‌ها نشانهٔ عمقِ یک زخم نیست؛ نشانهٔ این است که مغز آن را به‌عنوان دادهٔ مهم برای بقا علامت‌گذاری کرده. می‌شود همان حقیقت را از «زخمِ تکرارشونده» به «لنگرِ تصمیم» تبدیل کرد: هر بار که یادش آمد، فقط یک سؤال کوتاه از آن بگیریم—این حقیقت امروز چه تصمیمی را روشن‌تر می‌کند؟