حقیقت و جنون

تیمارستان و حقیقت؛ مرز دیوانگی و آگاهی:

پارادوکس «دیوانگی حقیقت‌گو»: فوکو در «تاریخ جنون» نشان می‌دهد مرز عقل و جنون اغلب با معیار قدرت کشیده شده و طرد «دیوانه» راهی برای ساکت‌کردن حقیقت‌های ناخوشایند بوده است. روان‌شناسی امروز هم «ایدۀ بیش‌ارزش‌یافته» را از هذیان جدا می‌کند: باور می‌تواند درست باشد، اما انعطاف‌ناپذیری‌اش مرضی است.

راهکار:

بازخوانی تازه: تیمارستان نه جای حقیقت‌گویان، بلکه جای کسانی است که حقیقت را بی‌چارچوب و بی‌مرز تجربه می‌کنند؛ همان مرزی که هنر، طنز و آیین برای هضم آن می‌سازند.