خندههای مصنوعی و هزینه روانی حفظ ظاهر:
تحقیقات پل اکمن نشان میدهد لبخند واقعی (داچن) از عضله زیگوماتیک بزرگ و چشمی حلقوی استفاده میکند؛ لبخند مصنوعی فقط از اولی. افراد در تشخیص این تفاوت صرفاً از روی چشمها ناتوانند، اما مغز ناخودآگاه آن را ثبت میکند و باعث کاهش اعتماد میانفردی میشود. این خندهها کورتیزول (هورمون استرس) را در خود فرد هم بالا میبرند.
راهکار:
پژوهشهای نوروساینس نشان میدهد لبخند مصنوعی عضلات اطراف چشم را فعال نمیکند و با فعال شدن آمیگدال (مرکز ترس) همراه است. این تفاوت در اسکن fMRI قابل تشخیص است. سوال: آیا تا به حال به این فکر کردهاید که این خندهها برای چه کسی یا چه چیزی اجرا میشوند؟