راهکار دفاعی قلب: دوری برای در امان ماندن:
در روانشناسی، این مکانیسم دفاعی «عزیمت پیش از ترک» نامیده میشود. مغز با پیشدستی در ایجاد فاصله، درد احتمالی آینده را خنثی میکند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان میدهد این استراتژی میتواند منجر به «تنهایی مزمن» شود، حالتی که فرد در انزوای خودساختهای زندگی میکند که از نظر فیزیولوژیکی میتواند به اندازه سیگار کشیدن مضر باشد. آیا این دیوار حفاظتی، در نهایت تبدیل به زندانی نمیشود که خودمان ساختهایم؟
راهکار:
این استراتژی دفاعی میتواند در کوتاهمدت از آسیب جلوگیری کند، اما در بلندمدت هزینههای خود را دارد. شاید مفید باشد که به جای تمرکز روی 'کنترل ورود دیگران'، روی 'تابآوری در برابر خروج' آنها کار کنیم. این یعنی ساختن هویتی مستقل که حضور یا عدم حضور دیگران آن را تعریف نمیکند، نه محروم کردن خود از تمام صمیمیتها.