هیچکس مظلوم مطلق نیست؛ هرکسی خنجر خودش را دارد:
در روانشناسی اجتماعی به این «خطای بنیادین اسناد» میگویند: ما درد خودمان را با نیت و زمینه میبینیم، اما زخم دیگران را فقط از نتیجه قضاوت میکنیم. پژوهشهای «رنج رقابتی» نشان میدهد در هر رابطه، هر دو طرف خود را قربانی اصلی میدانند. مغز هنگام طرد شدن، همان ناحیهای را فعال میکند که در درد فیزیکی روشن میشود؛ برای همین زخم خودمان همیشه عمیقتر به نظر میرسد. اگر هیچکس مظلوم مطلق نیست، شاید هیچکس جلاد مطلق هم نیست.
راهکار:
میشود این جمله را اینطور چرخاند: وقتی همه خنجر میزنند، خنجر خوردن هم بخشی از معاملهی انسانی است، نه یک استثنا. این نگاه بهجای تلخی، آزادی میدهد چون دیگر لازم نیست نقش قربانی را کامل بازی کنی.