حال خوب با دیدن معشوق و دیوانگی عشق:
در نوروساینس، عشق پرشور معادل «لیمرنس» است؛ سیستمی که دوپامین و نوراپینفرین را مثل یک مادهی اعتیادآور بالا میبرد و همان مدار جستوجوی پاداش را فعال میکند. نتیجه: کاهش فعالیت سروتونین، وسواس فکری نسبت به طرف مقابل، و کمشدن قضاوت منطقی. پس «دیوانگی عاشق» استعاره نیست؛ یک الگوی عصبی قابل اندازهگیری است. آن حالِ «دیوانه» دقیقاً یعنی مغز در وضعیت شیدایی پاداش است. سوال: اگر عقل همان سروتونین کافی است، کدام عاشقی میخواهد عاقل باشد؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهی دیوانه بازخوانی کرد: دیوانه نه کسی است که عقل ندارد، بلکه کسی است که قواعد عادی حس نمیکند. شاید پیام اثر این است که عشق با تو همدلی نمیکند؛ همجنسی میکند. یعنی طرف مقابل نباید تو را «درمان» کند، باید با دیوانگیات کوک شود.