دیدن عشق و حال دیوانه شدن:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد که عشق رمانتیک همان نواحی مغز را فعال میکند که اعتیاد به کوکائین! در فاز اول، دوپامین و نوراپینفرین بالا میروند و فرد دچار تمرکز وسواسی روی معشوق میشود. جالب اینجاست که این 'دیوانگی' دقیقاً یک نوع اختلال موقت است که به آن لیمـِرنس میگویند: توهمی شیرین از کاملبودن طرف مقابل. چه میشود اگر این بار بهجای رمانتیکسازی، پرسش علمیاش را بپرسیم؟
راهکار:
شاید این 'دیوانگی' همان واکنش شیمیایی دوپامین و اکسیتوسین در مغز باشد که با دیدن معشوق ترشح میشود و احساس سرخوشی و وابستگی میآفریند. اگر به این حالت عمیقتر نگاه کنید، میتوانید دفعهٔ بعد که او را میبینید، بهجای غرق شدن، آن لحظه را مثل یک آزمایش علمی ثبت کنید: ضربان قلب، دمای بدن، و افکار ناگهانی. این کار هم لذت را دوچندان میکند، هم شما را از اسارت احساسات نجات میدهد.