حال ایران؛ وقتی داشتههایمان را شکافتند:
در جامعهشناسی، به این وضعیت «آنومی» میگویند؛ دورکیم معتقد بود وقتی پیوندهای جمعی میگسلد، افراد گذشته را ایدهآلسازی میکنند و «هر چی داشتیم» به جای آمار، روایت عاطفیِ انسجام ازدسترفته است. پژوهشهای اخیر نشان میدهد پس از بحرانهای ملی، حافظه جمعی فقط خاطره نمیسازد؛ هویت میسازد. سؤال اینجاست: کدام داشتهی مشترک هنوز آنقدر محکم است که شکافتنش ممکن نباشد؟
راهکار:
اگر بخواهی این احساس را گسترش بدهی، میتوانی یک روایت کوتاه از «قبل و بعد» بسازی: قبلش کدام داشتهها یکپارچه بودند و حالا کدامها چندپاره شدهاند؟ همین تضاد میتواند یک متن تأثیرگذارتر بسازد.