گذشته هرکس، حریم خصوصی اوست؛ فضولی ممنوع!:
مطالعات حافظهشناسی نشان میدهد که حافظه انسان مثل یک ویدئوی ضبطشده نیست؛ بلکه هر بار که خاطرهای را بازگو میکنیم، مغزمان آن را بازسازی و حتی تحریف میکند. این یعنی گذشته هر کس حتی برای خودش هم دقیق و قطعی نیست. حالا فکر کنید چقدر بیمعناست که دیگران بر اساس روایت ناقص گذشتهتان قضاوتتان کنند.
راهکار:
گذشته مثل دفترچهای شخصی است که هرکس حق دارد برخی صفحاتش را به کسی نشان ندهد. این انتخاب را به عنوان بخشی از استقلال هویتی آدمها بپذیریم، نه بهانهای برای پنهانکاری.