چرا همه خوبان را دوست دارند اما تو را نه؟:
مغز انسان در عشق از دو سیستم مجزا استفاده میکند: «سیستم دلبستگی» که با گذر زمان قویتر میشود و «سیستم پاداش» که با تازگی تحریک میشود. وقتی میگویی «از وقتش که بگذرد، دیگر نمیچسبد»، دقیقاً به کاهش دوپامین در سیستم پاداش اشاره داری. اما نکته شگفتانگیز این است که عشقی که «بدیها» را هم بپذیرد، سیستم دلبستگی را فعال نگه میدارد و دوپامین را از مسیر دیگری (اکسیتوسین) تزریق میکند. به عبارت دیگر، آن «جوری دوست داشتن» که به نقصها هم عشق بورزد، تنها راه عبور از افول هورمونی است. سوال برای شما: به نظرتان چند درصد از روابط واقعاً به این مرحله از «پذیرش نقص» میرسند؟
راهکار:
این متن یک پارادوکس روانشناختی را نشان میدهد: «اثر هالهای» باعث میشود آدمهای خوب را همه دوست داشته باشند، اما عشق واقعی همان «توجه مثبت بیقید و شرط» راجرز است که عیبها را هم در بر میگیرد. اگر بخواهی بنویسی که چطور میشود این نوع عشق را در رابطه پرورش داد، میتوانی به سه عنصر «پذیرش بدون قضاوت»، «همدلی» و «اصالت» اشاره کنی.