امید به فردای بهتر پس از رنجها:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد امید واقعی (نه خوشبینی سطحی) فعالیت قشر پیشپیشانی را افزایش و ترشح کورتیزول را کاهش میدهد – درست مثل یک مسکن طبیعی. جالب اینکه همین امید میتواند روند ترمیم زخمهای فیزیکی را هم تسریع کند. آیا تا به حال به قدرت التیامبخش امید در بدن خودت شک کرده بودی؟
راهکار:
این سه خط، تصویری از انتظارِ منفعلانه نیست؛ بلکه نمایشی از 'امید فعال' است. اگر بخواهی این حس را به عمل تبدیل کنی، میتوانی هر روز یک کار کوچک برای التیام زخمت انجام بدهی – مثلاً یک جملهٔ مثبت بنویس یا با کسی حرف بزن.