گیتار و احساس

گیتار؛ رفیقی که حال گیتاریست را خوب می‌کند:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد نواختن گیتار سطح کورتیزول بزاقی را تا حدود ۲۵ درصد کاهش می‌دهد و ترشح دوپامین را افزایش می‌دهد؛ به همین دلیل مغز ساز را نه یک ابزار صرف، بلکه یک همراه اجتماعی پردازش می‌کند. در موسیقی‌درمانی، رابطه با ساز شبیه «ابژه انتقالی» وینیکات است: حضوری بی‌قضاوت که اضطراب را بدون کلام مهار می‌کند.

راهکار:

گیتار اینجا نقش یک همراه بی‌قضاوت را بازی می‌کند؛ چیزی شبیه ابژه انتقالی در روان‌شناسی که بدون نیاز به توضیح، هیجان را تخلیه می‌کند. بستری است برای برون‌ریزی غم، بی‌آنکه گفتگو لازم باشد.