گریز از دنیایی که مال من نیست:
در فیزیک کوانتوم، اصل «بیتعلقی» وجود دارد: ذرات در حالت برهمنهی، تا زمان مشاهده، مالک هیچ ویژگی قطعی مانند مکان نیستند. شاید این حس گسست از جهان، بازتابی از همان ماهیت نامتعین و ناپایدار وجود در بنیادیترین سطح باشد. آیا این احساس، نوعی «برهمنهی» احساسی پیش از مشاهدهی سرنوشت نهاییست؟
راهکار:
این حس گسست و بیتعلقی، در فلسفه اگزیستانسیالیستی به عنوان «بیگانگی» یا «حیرت در هستی» شناخته میشود. بسیاری از متفکران، این احساس را نه یک ضعف، بلکه شروع آگاهی عمیقتر از موقعیت «انسان بودن» میدانند.