دلتنگی که با گریه آرام نمیگیرد:
اشکهای احساسی از نظر شیمیایی با اشکهای معمولی تفاوت دارن: حاوی آنزیمهای استرس مثل پرولاکتین و ACTH هستن. بدن با گریه سعی میکنه هورمونهای مضر رو دفع کنه. اما وقتی غم عمیق باشه، تولید این هورمونها از ظرفیت دفع فراتر میره و اشک بیاثر میشه. جالب اینجاست که در فرهنگهای باستانی مثل مصر و یونان، گریه رو نوعی تطهیر روانی میدونستن. سوالی که پیش میاد: آیا مدرنیته با سرکوب احساسات، تابآوری ما رو در برابر غم کاهش داده؟
راهکار:
این بیت بهخوبی درد بیپایان رو نشون میده. شاید یه نگاه روانشناختی جالب باشه: گریههای احساسی (نه واکنشی به محرک فیزیکی) حاوی هورمون استرس هستن و واقعاً میتونن آرامش بیارن، اما وقتی غم عمیق و مزمن بشه، مکانیزمهای مغز در پردازشش بههم میریزه و گریه دیگه تسکیندهنده نیست. بهجاش، نوشتن یا نقاشی کردن احساسات میتونه راهی برای خالی کردن آتش سینه باشه.