آیا کسی ارزش اشکهای تو را دارد؟:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که اشکهای ناشی از غم و فقدان، حاوی هورمونهای استرس مثل کورتیزول هستند و بدن با گریه آنها را دفع میکند. اما نکتهی جالب اینجاست: اشکهای احساسی (برخلاف اشکهای تحریکشده توسط پیاز) حاوی پروتئینهای متفاوتی هستند و مسکن طبیعی بدن، یعنی اندورفین، را آزاد میکنند. پس گریه برای آدم اشتباه، نهتنها اتلاف انرژی نیست، بلکه یک سمزدایی شیمیایی است. سوال اینجاست: چرا ذهن ما برای کسانی که به ما آسیب میزنند، بیشتر از کسانی که دوستمان دارند، اشک میریزد؟
راهکار:
این جمله یک باور قدرتمند دربارهی عزت نفس و عشق سالم را منتقل میکند. برای تکمیل آن، میتوانی به این فکر کنی که آیا تا به حال برای کسی گریه کردهای که بعداً فهمیدی ارزشش را نداشته؟ شاید وقتش رسیده که آن اشکها را به نشانهی قدرت خودت ببینی، نه ضعف.