گریه کودکانه

کاش می‌شد بچگی را زنده کرد؛ مرثیه‌ای برای کودکی:

علم می‌گوید مغز ما خاطرات چند سال اول زندگی را عمداً پاک می‌کند؛ این پدیده «فراموشی کودکی» ناشی از رشد سریع هیپوکامپ و نوروژنز است که سیم‌کشی‌های قدیمی را بازنویسی می‌کند. پس آن «قیامت» شاید نه از دست رفتن، که قیمت شکل‌گیری خودآگاهی باشد. آیا حسرت ما نوستالژی است یا سوگِ اطلاعات پاک‌شده؟

راهکار:

شاید این دلتنگی به ما نشان می‌دهد که کودک درون نمرده، فقط منتظر زبان تازه‌ای است؛ همان زبانِ بازی، نقاشی و گچ.