وقتی بزرگ شدن بدترین رویای بچگی میشود:
پارادوکس «توهم پایان»: مغز ما بزرگسالی را نقطهای پایانی تصور میکند، در حالی که پژوهشها نشان میدهد انسانها در ۲۰ سالگی شدت تغییرات آینده را کمبرآورد میکنند و در ۳۰ سالگی از ثبات خود متعجب میشوند. همین شکاف، معنی را میسازد. کدام رویای کودکی را هنوز با خود میبرید؟
راهکار:
بزرگ شدن رویا نبود؛ بلیط ورود به دنیایی بود که در آن، رویاهای کودکی باید بازنویسی شوند. آن حس «بدترین رویا» نشانه شکست نیست، نشانه بیداری است: تازه فهمیدی زندگی قرار نبود همان فیلمی باشد که بچگی برایت تدوین کرده بود. این فهم، خودش شروع معنیسازی است.