چقدر براش گریه کنم که به دیگری بخندد؟:
واقعیت جالب: در روانشناسی تکاملی، گریه کردن برای کسی که به دیگری توجه میکند، مکانیسمی برای جلب همدردی گروه است – اما امروز فقط دوپامین و کورتیزولت را قاطی میکند. این «ناعدالتی عاطفی» همان «خطای تخصیص منابع» در مغز ماست: بیشترین انرژی را صرف کمترین بازده میکنیم. سوال تیز: آیا درخت گریه کردن برای یک باغچه بیثمر، همان دام «هزینهٔ هدررفته» نیست؟
راهکار:
نگاه کن از زاویه روانشناسی: وقتی برای کسی گریه میکنی که برای دیگری میخندد، در واقع داری به خودت یاد میدی که ارزشت به دست اوست. تحقیقات نشون داده مغز در عشق یکطرفه همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند. شاید وقتشه که این قاضی درونت حکم آزادی صادر کنه.