ارزش اشکهایت را برای آدمهای بیلیاقت هدر نده:
از دیدگاه عصبشناسی، گریههای احساسی حاوی هورمونهای استرس مانند ACTH هستند. بدن با این کار در حال دفع فیزیکی فشار روانی است. پس شاید مسئله «لیاقت» نباشد، بلکه این باشد که آیا میخواهید سیستم تنظیم هیجان خود را مرتباً برای کسی فعال کنید که منبع همان استرس است؟ آیا این فرآیند بیولوژیک ارزش سرمایهگذاری مکرر روی یک محرک منفی را دارد؟
راهکار:
این متن یک دیدگاه قاطعانه ارائه میدهد. برای گسترش آن، میتوان پرسید: آیا گریه همیشه نشانهی بیارزشی طرف مقابل است، یا گاهی ابراز طبیعی یک درد عمیق و گذراست؟