بیانصافی روزگار؛ روایت دلتنگی برای کاپیتان:
وقتی کسی از دست میرود، مغز ما همان ناحیهای را فعال میکند که برای درد فیزیکی فعال میشود؛ قشر کمربندی قدامی. این عذاب درونیتان یک خطای تکاملی نیست، یک سوگواری بیولوژیک است. جالب اینجاست که حتی دیدن عکس فرد ازدسترفته، دوپامین را در هستههای اکومبنس آزاد میکند، درست مثل یک اعتیاد که دیگر تأمین نمیشود. چرا مغز ما عشق را شبیه به اعتیاد کدگذاری کرده است؟
راهکار:
این عمق اندوه شما نشاندهنده بزرگی عشقی است که تجربه کردهاید. در روانشناسی، سوگ به معنای گواهی بر عشق است، نه ضعف. شاید نگاه به این درد به عنوان ادای دین به آن رابطه، کمی از بارش کم کند.