دلتنگی: وقتی خنده در عکس اشک میاره:
دلتنگی یه مکانیزم عصبی-شیمیایی جالبه: وقتی کسی رو میبینیم که دیگه نیست، مغز دوپامین (خوشی یادآوری) و کورتیزول (استرس فقدان) رو همزمان ترشح میکنه. این تضاد شیمیایی همون ‘اشک خنده’ رو میسازه. جالب اینجاست که این فرآیند تو مغز دقیقاً شبیه واکنش به درد فیزیکیه. چرا بعضی خاطرات بیشتر از بقیه ‘زنده’ میمونن؟
راهکار:
این حس رو میشه به یه تمرین ذهنی تبدیل کرد: دفعه بعد که عکس رو دیدی، به جای گریه، سعی کن سه خاطره خوب از اون لحظه رو بنویسی. حافظه عاطفی رو میشه با جزئیات بازنویسی کرد.