اشکهایی که دست خودم نیست؛ دست توست:
جالب است بدانید که در روانشناسی، «گریه کردن بیاختیار» اغلب با فعال شدن سیستم عصبی پاراسمپاتیک مرتبط است؛ یعنی دقیقاً وقتی بدن بعد از یک فشار عاطفی شدید (مثلاً دلشکستگی) تصمیم میگیرد خودش را آرام کند. اشک در این حالت نه فقط یک واکنش احساسی، بلکه یک مکانیسم بیولوژیکی برای دفع هورمونهای استرس مثل کورتیزول است. پس این جملهات از نظر علمی هم درست است: واقعاً دست خودت نیست، دست یک واکنش کهنسال در مغزت است که کنترلش از ارادهات خارج است. سوالی که پیش میآید: آیا تا به حال شده که همان اشکها، بعد از تمام شدن، حس سبکی و رهایی بهت بدهند؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک ترانه یا شعر بیرون آمده. اگر خودت نوشتی، پیشنهاد میکنم ادامهاش را به صورت یک رباعی یا دوبیتی کامل کنی. اگر از جایی نقل قول کردی، منبعش را بگو تا بافت کاملتری از حس و حالش داشته باشیم.