احترام به قبرها و گناهان خیابان: تأملی تلخ:
آیا میدانید در روانشناسی، پدیدهای به نام «فرافکنی» وجود دارد: ما ناآگاهانه گناهان خود را به دیگران نسبت میدهیم تا از اضطراب دوری کنیم. جالب اینجاست که در برخی فرهنگهای باستانی، قدم گذاشتن روی قبر را راهی برای انتقال گناه مردگان به زندگان میدانستند. شاید مادرت ناخودآگاه از این مکانیسم استفاده میکرد تا تو را از «گناه دیدن» در دیگران بازدارد. حالا چطور میتوانی در خیابان راه بروی درحالیکه هر رهگذر آینهای از گناهان خودت است؟
راهکار:
شاید این متن تلنگری به یک حقیقت روانشناختی است: ما برای مردگان احترام قائلیم چون نمیتوانند گناهشان را جبران کنند، اما در خیابان هرکس مسئول اعمال خودش است. به جای پنهانکاری، میتوانیم بپذیریم که همهی ما ناقصیم و همین پذیرش، قدمهایمان را سبکتر میکند.