گل کاغذی در شعر

گفتگوی دل قدیمی و دل امروزی:

در روانشناسی، «نوستالژی» یا دلتنگی برای گذشته، اغلب یک سوگیری شناختی است که مغز، خاطرات منفی را می‌زداید و گذشته را «طلایی» می‌کند. این مکانیسم دفاعی گاهی مانع از لذت بردن از اکنون می‌شود. آیا این وفاداری به گذشته، یک انتخاب است یا یک تله؟

راهکار:

این شعر می‌تواند سرآغاز یک داستان کوتاه یا یک قطعه موسیقی باشد. تصور کن این دو دلِ متفاوت، شخصیت‌های یک دیالوگ هستند. چه حرف‌های نگفته‌ای بین آن‌ها رد و بدل می‌شود؟