غزل فلسفی

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم – غزلی از شرف:

از نظر روانشناسی اجتماعی، 'مرگ اجتماعی' (شرم و ننگ) اغلب ترسناک‌تر از مرگ فیزیکی است. این بیت دقیقاً به همین گره می‌زند: ما آنقدر عمیقیم که فقط سنگ خوردن ما را بی‌رنگ نمی‌کند. جالب اینجاست که رنگ آبی در طبیعت اغلب حاصل پراکندگی نور است، نه یک رنگ واقعی – پس شاید شاعر دارد به توهم خودِ رنگ اشاره می‌کند. چه فکر می‌کنید؟

راهکار:

این بیت به ما یادآوری می‌کند که ارزش واقعی در زیستن با رنگ واقعی خودمان است، نه در پرهیز از سنگ خوردن. شاید بتوانی غزل بعدی را با همین تضاد بین رنگ و شفافیت بنویسی.