چرا هیچ رستورانی جای غذای مادر را نمیگیرد؟:
بوی غذا تنها حسی است که پیامش قبل از تالاموس به آمیگدال و هیپوکامپ میرسد؛ یعنی کوتاهترین راه را به مرکز حافظه و هیجان دارد. غذای مادر یک ماشین زمان شیمیایی است: یک لقمه، کل آشپزخانهی کودکی را با جزئیات احساسی برمیگرداند. رستوران میتواند تکنیک آشپزی را تکرار کند، اما خاطرهی چسبیده به عطر و طعم را نه.
راهکار:
غذای مادر فقط یک وعده غذایی نیست؛ یک امضای حسی است. ترکیب بو، صدا و گرمایی که در کودکی ثبت شده، در مغز به «امنیت» گره خورده است؛ برای همین هیچ رستورانی، هرقدر هم ستارهدار، نمیتواند آن حس را بازتولید کند.